Showing posts with label நட்பு. Show all posts
Showing posts with label நட்பு. Show all posts

நட்பு///!!!^^^???...


எனக்கு நட்பில் இருக்கின்ற நம்பிக்கை ஒரு போதும் நண்பர்கள் என்று கூறுபவர்களிடத்தில் இருப்பது கிடையாது. அவ்வாறு விபரிப்பவர்கள் கூட அதனை என்னிடத்தில் மெய்ப்படுத்தியதும் கிடையாது. வழமைபோன்று தற்போது கூட நண்பர்கள் என்று கூறி சிலர் என்னைக் கீறி விட்டு வெளிச் சென்றிருக்கின்றன. அவற்றில் ஒன்று இன்று வரை ஊகமாயிருந்து இன்றோடு ஊர்ஜிதமாயிருக்கின்றது. இதற்கு காரணம் நட்பின் உண்மை வடிவத்தினை நான் அறிந்திருப்பதாக கூட இருக்கலாம். சிலருக்கு பிறந்தோம் என்பதனை விட இறந்தோம் என்பதில் அதிக அக்கரை இயல்பாய் வந்து விடுகின்றது. இன்னும் சிலருக்கு இறந்தோம் என்பதனை விட ஏன் பிறந்தோம் என்பதில் கூடுதல் அக்கரை தோற்றம் பெற்று விடுகின்றது. இங்கு ஒன்று ஆரம்பத்தில் ஏற்படும் புரிதல். மற்றொன்று, இறுதியில் ஏற்படுகின்றது. நட்பிலும் இப்படித்தான் பிறப்பும் இறப்பும் உண்டு....எனக்குத் தெரியாது. இவர்கள்தான் அதனை மெய்ப்பிக்கின்றார்களே! தகுதியற்றவர்கள் பந்திகளை வாசிக்க வேண்டாம்.

'நண்பர் யார்? இரு உடல்களுக்குள் குடித்தனம் கொண்ட ஒரே பிராணம்' - அரிஸ்டோட்டல்

நட்பு என்றால் என்ன? உறவு என்பதன் மெய் அர்த்தம்தான் என்ன?  நாம் இந்த வினாவினைத்தான் நாளாந்தம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறோமே தவிர, அதற்கான திருப்தியான விடையினை ஒருபோதும் கொண்டு வந்தது கிடையாது. இதற்கும் காரணம் இருக்கின்றது. உறவு என்பது வார்த்தைகளிலோ அல்லது வர்ணனைகளிலோ உள்ளடக்கிட முடியாத உணர்வுகளின் கலவை. அது ஒரு அழகான படிவம் எனலாம். உறவானது மிகவும் தாங்கொணா துயரங்களையம் தன்னகத்தே கொண்டிருப்பதனால் அதனை விபரிப்பது என்பது மிகவும் கடினமானது.



இருப்பினும், நட்பு துன்பத்தின் போதும் இன்பத்தின் போதும் நிபந்தனை ஏதுமற்று சிலாகிக்கின்ற ஒன்றாக கருதப்படலாம். ஒரு தனித்தன்மையான கவர்ச்சியுணர்வு, விசுவாசம், நேசம், மரியாதை, நம்பிக்கை, மகிழ்ச்சியின் சிகரம் முதலியனவெல்லாம் நட்பிற்கு அர்த்தமாக கூறப்படுகின்றது. இதேபோன்று, ஆசை, இருவருமொத்த மரியாதை அத்தோடு இருவருக்குமிடையில் கெட்டியான நெருக்கம் என்பனவெல்லாம் நண்பர்கள் தமக்குள் பகிர்ந்து கொள்கின்ற விடயங்களாகின்றன. இவையெல்லாம் நட்பின் பொதுவான விடயங்கள். உண்மையான நட்பினை ஒருவர் அனுபவிக்க வேண்டுமாக இருந்தால் அவர் கட்டாயம் உண்மையான நண்பர்களை வைத்திருக்க வேண்டும். அப்போது அவர்கள்தான் பொக்கிசமாகவும் இருப்பார்கள்.

என்றாலும், நாம் நட்பின் அர்த்தத்தினை கண்டுகொள்ள இவ்வளவு வார்த்தைகளை வாரி இறைப்பதற்கு தேவை கிடையாது.

"நட்பு என்பது ஒருவருடன் பத்திரமாக வைத்திருக்கும் வெளிப்படுத்த முடியாத உணர்வுகளின் சௌகரிகம் என்பதுடன் அதனை வார்த்தையாலோ அல்லது எண்ணங்களினாலோ மதிப்பிடமுடியாது" என ஜார்ச் ஈலியட் குறிப்பிடுகின்றார்.

நட்பு என்பது உணர்வுகளின் மெய்யான இருப்பிடம். அதனை நீங்கள் உங்களுடைய நண்பர்களின் முன்னால் வெளிப்படுத்தும் போது வார்த்தைகளாலோ அல்லது எண்ணங்களினாலோ அளவிட்டுவிடக் கூடாது. இது எப்போது என்றால், யாராவது உங்களைப்பற்றி உங்களைவிட அதிகமாக தெரிந்து வைத்திருப்பாராக இருந்தால் நீங்கள் அதிகமாக உணர்ச்சிவசப்படுகின்போது உங்களுடன் அவர்கறளின் பிரசன்னத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். இரவு முழுக்க நீங்கள் நித்திரையுடன் போராடியிருந்தாலும், காலை எழுந்ததும் அந்த பொழுது உங்களுக்கு மிகவும் புரிதல்கள் நிறைந்ததாக அமையும். சந்தோசங்களை பகிர்ந்து கொள்வதிலும், இருவரும் ஒன்றாக இருந்து அளவளாவுவதிலும் பார்க்க நட்பு என்பது மிகவும் அப்பாற்பட்டது. அது யாராகிலும் உன்னை வந்து, உனது வாழ்க்ககையின் சிரத்தையான நிலையில் இருந்து மீட்டெடுக்கும் போது ஆரம்பிக்கின்றது. நட்பு என்பது நிலையானது.

இருதயத்தில் இருந்து எழும் மெய்யான அன்பளிப்புகள்தான் நட்பின் அடையாளமாகும். நட்பினால் எழும் பிணைப்பானது காலத்தினால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றது. எப்படி இருவருக்கிடையில் நம்பிக்கை வளருகின்றதோ அதே அளவு நெருக்கமும் அதிகரிக்கின்றது.

ஆனாலும், வேறுபட்ட மனிதர்கள் வேறுபட்ட நிலைகளில் நட்பு என்பதனை நோக்குகின்றனர். சிலருக்கு அது அவனோஃஅவளோ உன்னை வெறுத்திட முடியாது என்கின்ற நம்பிக்கை. இன்னும் சிலருக்கு, அது நிபந்தனை ஏதுமின்றிய நேசம்ஃகாதல். இன்னும் சிலர் அங்கு இருக்கின்றார்கள். அவர்கள் நட்பு என்பதனை தோழமையாக உணருகின்றார்கள். அவரவர் எத்தகைய அனுபவத்தினை கொண்டிருக்கின்றார்களோ அந்தளவில் அவர்களுடைய நட்பிற்கான வியாக்கியானமும் அமைந்துவிடுகின்றது. நட்பு என்பதன் நோக்கமும், அதன் அர்த்தமும் எமது வாழ்வின் நிலமைகளில் ஏற்படும் கஷ்டங்களில் சிறிதளவையேனும் எமது நண்பர்களுக்கும் அளிப்பதாகும். ஆனால் அது அவர்களை வருத்துவதற்காக இருக்க கூடாது. உரோம மெய்யியலாளர் சிசரோ "நட்பு என்பது அதன் எதிரிடைகளான துயரங்களையும், உளைச்சல்களையும் பகிர்ந்து கொண்டு தம்மை மிருதுவாக்கி கொள்வதன் வாயிலாக புத்தெழில் பெறுகின்றது" எனக் கூறுகின்றார்.

என்னைப் பொறுத்தவரை, இது ஒரு இயல்பான உறவு நிலை, எமது ஞாபக நிலைகளைக் கடந்த காலத்தில் அது ஆரம்பித்திருக்க வேண்டும். நட்பினைப் பற்றி பல்வேறு கட்டுக் கதைகளும், சமயம் சார்ந்த வரலாறுகளும் உலகத்தில் நிறையவே உள்ளன. எவர் நம்பிக்கையுள்ள நண்பர்களை பெற்றுக் கொள்கின்றாரோ அவர் மதிப்பிட இயலா கருவூலமொன்றை பெற்றுக் கொண்டதாக அவைகள் கூறுகின்றன.

உளவியல் ரீதியாக நோக்குவோமானால், நட்பு என்பது இருவருக்கிடையில் காணப்படும் காலத்தினால் கட்டுண்ட உறவு நிலை எனப்படுகின்றது. சிறு குழந்தைகள் இரண்டு நட்பு கொண்டாடுவதனைப் போன்று, அவர்கள் தமது நடவடிக்கைகளுக்கு ஏற்ப தமது வரம்பெல்லைகளையும் அமைத்துக் கொள்கின்றார்கள். அவர்கள் உறவுகள் தேவை என்றிருந்த போது எவ்வாறு எல்லைகளை வகுக்க கற்றுக் கொண்டார்களோ அதே போன்று இவை அவர்கள் வாழ்வில் மிகவும் ஆரோக்கியமான நண்பர்களாக செயல்படுவதாக காட்ட உதவும். இவை அவர்களுடைய உணர்வுகளை விருத்தியடையச் செய்ய வாய்ப்பாக அமையும். எவ்வாறாயினும், ஒருவருடன் கலந்துள்ள எவ்வித உறவும் இயல்பான ஊக்கத்தினையும், விருத்தியினையும் தருவதாக அமைதல் வேண்டும். ஏனையவர்களிடம் இருந்து எத்தகைய உதவிகளும் இன்றி ஒருவர் மட்டும் எல்லா முயற்சிகளையும் செய்து தாக்குப் பிடிப்பாராக இருந்தால் நட்பு என்பது வாழாது.

நட்பானது குழந்தை ஒன்று சமூகமயப்படுகையில் ஆரம்பிக்கின்றது என்றிருப்பினும், அவன்/அவள் சரி எது? பிழை எது? என்று பிரித்தறியும் நிலை அடையும் வரையிலும் கவனமாக நடப்பது அவசியம். பிழையான நட்பும், சமூகமயப்படுதலில் இருக்கின்ற குறை நிலையும் பல்வேறு உளவியல் காரணிகளுக்கும், கோளறுகளுக்கும் வழியேற்படுத்திவிடுகின்றன. இறுதியாக அவை தவறான சமூக நெகிழ்ச்சிப்படுத்தலுக்கு இட்டுவிடும். ஒரு குழந்தையின் ஆளுமை விருத்திக்கு தகுந்த நட்பு இன்றிமையாதது. உடன்பாடானதும், எதிர்மறையானதுமான இருவகை அனுபவங்களும் தனிநபரொருவருடைய ஆளுமையினை தூய்மையாக்குகின்றன. இதனால், நீ நட்பு ஒன்றினை தேர்வு செய்யும் போது அது உனது உளவியல் நிலைக்கும், உணர்வு நிலைக்கும் ஒத்திசைவதாக இருக்க வேண்டும் என்பது அடிப்படையாகும்.

நட்பு என்பதற்கு அர்த்தம் காண்பது மிகவும் சிரத்தையான விடயம். அது என்றும் பற்றியெரிகின்ற ஒரு வினா. இருப்பினும், நாம் எமது நண்பர்கள் என்று கூறிக் கொள்பவர்களை சந்திக்கின்ற போது தானாகவே அதற்கான விடையினை மிகவும் தெளிவாக புரிய முடியும். நட்பு என்பதன் பொருள் எமது இருதயத்துள் படிந்து கிடக்கின்றன. ஏனெனில் நட்பு என்பது உணர்வுகளால் மட்டும் இயலக்கூடியது, விபரிக்க முடியாதது. எது மிகவும் அழகானதோ, அவசியமானதோ அது புலக்கண்களுக்கு அகப்படாது. ஆனால் அவை அகத்தினால் உணரப்படும்.

நட்பினை புரிந்துகொள்ள வேண்டுமா? வாருங்கள், இந்த உலகத்தை உங்களது அகத்தினால் காணுங்கள்.

நட்பினை புரிந்து கொள்வதனை விட 
வேறு அருள் கிடையாது.
எவர் தொல்லைப்பட்டு கிடக்கிறாரோ...
எவரில் நாம் தாங்கிக் கிடக்கிறோமோ...

நண்பன்- என்னை நன்றான் அறிந்தவன்.
நன்றாய் உணர்ந்தவன்.
ஆசுவாசமான நாள் அது.
அவன் - கண்டிப்பதில் மிருதுவானவன்.
அனால் அரவணைப்பு பலமாயிருக்கும்.

நட்பினைத் தவிர வேறு அருள் இருக்க முடியாது...
எங்கு அக்கரை இருக்கிறதோ,
எவர் எம்மை நேசிக்கின்றாரோ!
ஒவ்வொரு நாளும்,
ஒவ்வொரு இரவும்,
ஒவ்வொரு வணக்கத்திலும்...
இருக்குமா?

உனது தொலைந்து போன நட்பிற்கு நன்றி.

எனக்கு நண்பியில்லாத ஒருத்தி

எனது நண்பி (எனக்கு அவள் நண்பியில்லை) ஒருத்தி அவளது முஞ்சிப்புத்தக பக்கத்தில் எழுதியிருந்த ஒரு கூற்றினை நான் இன்று வாசிக்க முடிந்தது. இது முடிந்ததற்கு காரணம் எனது தலைவிதியா என்று எனக்கு தெரியவில்லை, ஆனால் நான் இன்று அவள் கூறியதனை என்னால் அறிய முடிந்து ஒரளவுக்கு அவளுடைய எண்ணங்கள் எவ்வாறு அடித்து நொறுக்கப்பட்டு திரும்ப ஒட்ட வைக்கப்பட்டுள்ளது....இல்லை மன்னிக்கவும், ஒட்டி வைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதனை என்னால் உணர முடியுமானதாக இருந்தது எனலாம்.


இந்தக் கூற்றில் பொதிந்து கிடந்தவைகள் என் மனக் கிளர்ச்சியினை வேகவாக பிய்த்து இழுத்திருந்தது. காரணம் அவள் எனது நண்பியில்லை என்ற பொது நலனாகவும் இருக்கலாம். இல்லையானால் சிலவேளை, சுயநலமாகவும் இருக்கலாம். அது எப்படி சுயநலம்? என்று தயவு செய்து கேட்காதீர்கள். ஏனென்றால் சிலர்கள் ஒரு விடயம் பொதுநலம் இல்லாத காரணத்தினால், அல்லது பொது நலன் என்பது உறுதிப்படுத்தப்படாத காரணம் ஒன்றினால் மாத்திரம் அது சுயநலம் என்று கணித்துவிடுகின்றனர். இது நிச்சயமாக அவர்களுடைய பிழையல்ல, இறைவன் அவர்களுக்கு வழங்கிய விளக்கத்திலும், நிகழ்வுகளிலும்தான் பிழையிருக்கின்றது என்ற முடிவுக்கு நாம் வந்தால்தான் எமக்கு அதனால் எதுவித பிரச்சினைகளும் ஏற்படாது.

'நீ உனது கண்களை மூடிக்கொண்டு எதையாவது காண முயல்வாயானால்....உனது இதயத்தின் அடித்தளத்தினை பற்றிக் கொள்வது உண்மையாக இருக்காது. மாறாக அது ஒரு அலங்கரிக்கப்பட்ட பொய்யாகவே இருக்கும். கண்களைத் திறந்து கொண்டு யதார்த்தத்தின் வரவை எதிர்பார்ப்பாயானால் அது ஒரு நாள் உன்னை உதறித்தள்ளும், ஜீரணிக்க முடியாததாக இருக்கும் நீ அதனை எதிர்கொள்ள தயார் இல்லையென்றிருந்தால்.....இவ்வுலக வாழ்வு முழுவதும் கன்னி வைத்தாற்போன்று இருக்கின்றது.'(சு)

இதுதான் அந்தக் கூற்று. மிகவும் வேதனைக்குரியது ஆனால் உண்மையானது.
இங்கு விடயம் என்னவென்றால்... நாம் கண்களை மூடிக்கொண்டு அதேநேரம் நாம் கண்களை திறந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றோம் என கூற முடியாது. இந்தக் கூற்றில் இருக்கின்ற தத்துவார்த்த உண்மை என்னவென்றால்...எப்பொழுதும் ஒரு மனிதனுக்கு இரு பார்வைகள் இருக்கின்றன. சாதாரணமாகவே அவை அமையப்பெற்றுள்ளன. என்றாலும் நாம் அவைகளை உபயோகிக்கின்றோமா என்பதில்தான், எம் முனைவரை நாம் அவைகளை உபயோகிக்கின்றோம் என்பதில்தான் சிக்கலே உருவாகின்றது. அவைதான் அகக் கண் மற்றும் புறக் கண் என்பன. இதைத்தான் உனக்கு அந்த நண்பியல்லாதவள் குறிப்பிடுகின்றாள் என்று நினைக்கின்றேன்.


அப்படியென்றால், நாம் நிஜத்தில் பொய் அல்லது அலங்கரிக்கப்பட்ட பொய் என்று முடிவு எடுத்துக்கொள்கின்றோமே சட்டென, அது எந்தக்கண்களினால் காண்கின்றவற்றினை? இதுதான் முதன்மைக்குரிய வினா?


பொதுவாக இவ்வுலகில் நிகழ்கின்ற யாவும் தன்னாலேயே நடப்பவை அல்ல. இறைவன் வகுத்த விதியென்றாலும் அவை மனிதனின் அக மற்றும் புறக் காரணிகளாலேயே தாக்கத்திற்கு உள்ளாகின்றன. எனவே, ஒருவருக்கு சரியாக படுகின்ற விடயம் வேறு ஒருவருக்கு பிழையாக இருக்கலாம். ஒருவருக்கு பிழையாக படுகின்ற விடயம் வேறு நபருக்கி சரியாக இருக்கலாம். ஒருவருக்கு உண்மை என்ற பொருள் மற்றவருக்கு பொய் எனப்படுகின்றதும், ஒருவருக்கு பொய் என்று பட்டது மற்றவருக்கு உண்மை என்று படுவதும் இப்படித்தான். இது இந்த அகக் கண் படுத்துகின்ற பாடு. அகக்கண் எப்பொழுதும் காரண கரிய அடிப்டை, அவறிவார்த்தம், நிகழ்வின் பின்புலம், அதன் எதிர்காலம் என்பனவற்றை அதிகம் கருத்திற்கொண்டு நிச்சயமான முடிவுகளை எடுக்க தூண்டும். ஆனால் அது எவ்வளவு தூரம் நிச்சயமாக அமையும் என்பது அவைகளின் மேற்கூறிய விடயங்களை கையாள்கின்ற விதத்தில்தான் இருக்கின்றது. ஆனால் பொதுவாக உறதியானது, நிச்சயமானது.

புறக்கண் எப்போதும் இவைகளை கருத்திற் கொள்ளாது அசட்டுத்தனமாக அல்லது மேலெழுந்தவாரியக முடிவுகளை அமைத்துக் கொள்ளும். ஆனால் அவை ஒப்பீட்டளவில் அகக்கண்ணின் முடிவினை காட்டிலும் நிச்சயதன்மையில் முதன்மையானதாக தோன்றினாலும், அதன் முடிவுகளின் மதிப்பு அகக்கண்ணினால் மேற்கொள்ளப்பட்ட முடிவிலும் பார்க்க மடத்தனமாக அமைந்துவிடுகின்றது என்பதுதான் உண்மை.

சுருங்கக் கூறினால் அகக்கண் தனது அனுபவ முக்தியையும், தனது நிலையினையும் உச்சமாக பயன்படுத்தி தனது செயல்களை எப்பொழுதும் தயாரித்துக்கொள்ளும். இங்கு உயரிய இலக்கும், மற்றவர்களை இடைஞ்சலுக்குள்ளாக்காது சாந்தமான போக்கினையும் முடிவுப்பொருளாக நாம் அவதானிக்கலாம். ஆனால் இவற்றினை நாம் புறக்கண் எய்தும் முடிவில் எதிர்பார்க்க முடியாது. ஏனெனில், புறக்கண்ணானது அகக்கண் ஒன்று எமக்கு இருப்பதனை மறக்கடித்துவிட்டு தனது செயற்பாடுகளை படுதந்திரமாக முடித்துவிடும். ஆனால் அகக்கண் அப்படியல்ல, அதனிடத்தில் புறக்கண்ணுக்கென ஒரு தனியான மதிப்பும் மரியதையும் இருக்கின்றது.

இதனால், புறக்கண் காண்பதனை பகுத்து, ஆராய்ந்து, விளக்கமாக வினாக்களை தனது பதிவிலுள்ள அனுபவங்களுடன் போட்டு குழப்பியடித்து ஒரு முடிவினை கண்டு கொள்ளும் இந்த அகக்கண். பொதுவாக, இத்தகைய இயக்கம் ஒன்று இல்லாது புறக்கண்ணை அகக்கண் ஏற்றுக்கொள்ளாது. ஏனென்றால், பனை மரத்தின் கீழ் இருந்துகொண்டு பால் அருந்துபவன் மீது பழி சுமத்தும் பக்குவமும், தந்திரமும் அகக்கண்ணுக்கு அறவே தெரியாது. அது புறக்கண்ணின் கூடாத செயல். தற்போது விளங்கியிருக்கும்.

ஏதோவொரு பிரச்சினையிலிருந்து ஈடுகொடுக்க முடியாமல், அல்லது அதில் நம்பி ஏமாந்தது போன்று இந்தக் கூற்றின் வார்த்தை பிரயோகங்கள் தொணிக்கின்றன. 'அலங்கரிக்கப்பட்ட பொய்' எனும் பதமும் அப்படித்தான் கூறுகின்றது. உண்மையில் அப்படியொரு அலங்கரிக்கப்பட்ட பொய் என்று ஒன்று இல்லை. பொய் எப்போதும் பொய்தான். உண்மை எப்போதும் உண்மைதான். இதனைத்தான் நாம் தத்துவத்தில் 'இருப்பது எதுவும் இல்லாததாகாது, இல்லாதது எதுவும் இருப்பதாகாது' எனக் கூறுவது.

எனது கருத்தில், இவ்வாறு முடிவுக்கு எனது நண்பியல்லாதவள் வருவதற்கு காரணம், ஏற்கனவே அதே விடயத்தில் அவள் நம்பிக்கை வைத்து இருந்திருக்க வேண்டும். அதனை இவ்வாறு அலங்கரிக்கபட்ட பொய் என்று கூறியிருக்க தேவை ஏதுமில்லை. அதாவது குறித்த விடயத்தினை அவள் ஒரு காலத்தில் நியாயம் அல்லது உண்மை என ஏற்றுக் கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும். அவ்வாறில்லையெனில், சாதாரணமாக பொய் என்றே குறிப்பிட்டிருக்கலாம். அப்படியானால், அவளுக்கு ஏற்கனவே சரியாக, உண்மையாக, யதார்த்தமாக தோன்றிய விடயமொன்று தற்போது பிழையான, பொய்யன, யதார்த்தத்திற்கு முறணான ஒன்றாக மாறியிருக்கின்றது என்பதுதானே அர்த்தம். இதனால், தாங்க முடியாதுதான் அவள் அதனை தற்போது அவளது கூற்றில் 'அலங்கரிக்கப்பட்ட பொய்' கூற்றென கூறுகின்றாள். ஏனென்றால், அவள் தற்போது அதனை பிழை காண்பதனால் அவளுடைய இயக்கம் இசைவாக அதன் மீது பெரும் பழியினை சுமத்த எத்தணிக்கின்றது. அப்படி பெரும் பழியாக அல்லது கூறுகின்ற குற்றச்சாட்டினை பாரதூரமாக வைத்தால்தானே, தனது பக்கம் மற்றவர்கள் பார்வையினை திசை திருப்பலாம்.

அவ்வாறில்லை என்று நீங்கள் கூறுவீர்களானால்...காரணம் என்ன கூறுங்கள்?

இதற்கு காரணம், தெளிவாக அந்த படுமோசமான புறக்கண்தான். முன்பு அகக்கண்ணினால் மேற்கொள்ளப்பட்ட நியாயத்தினைக் கூட காலப்போக்கில் புறக்கண் தன்னை மதிக்கவில்லை என்ற தப்பான எண்ணத்தில் பழிவாங்கி விடுகின்றது. இதன் போது மனிதனுக்கு வெறுமனே எற்படுவது கஷ்டங்களும் துயரங்களும்தான். ஒரு மனிதன் புறக்கண்ணில் தங்கி வாழ்வான் என்றால் அவனுடைய வாழ் நாள் முழுவதும் நிராசையில்தான் முடியுமே தவிர அவ்வாசைகளை எப்பெழுதும் பிரதிபலிக்காது. ஆனால், நாம் ஆசை வைப்பதும், அதனை நோக்கி நகர்வதும் அகக்கண்ணின் உதவியுடனாக இருக்க வேண்டும். அல்லாமல், பறக்கண்ணின் உதவியால் அதனை எட்ட முடிந்தால் பனை மரத்தின் கீழ் பால் அருந்துகின்ற அனைவரையும் நாம் கள்ளு அருந்துபவர்கள் என தவறாக பழி சுமத்த வேண்டியிருக்கும். நீங்கள் கேட்கலாம் பனை மரத்தின் கீழ் இருந்து கள்ளு அருந்த முடியாதா? ஏன்று. அதுதான் புறக்கண்ணின் வேலை.

இந்த கன்னி வைத்தாற் போன்று இருக்கின்ற இந்த உலகின் நிலைகளை விட்டு நாம் விலக வேண்டுமானால், எம்மை பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டுமானால் அல்லது யதார்த்த நிலைக்கு திரும்ப வேண்டுமானால் நாம் எமது அகக்கண்ணின் தொழிற்பாட்டை பலப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும், வேறு வழியில்லை. அப்படியென்றால், நாம் புறக்கண்ணை புறக்கணிக்க வேண்டும் என்பது அர்த்தமல்ல. அது தானகவே எமது அகக்கண்ணால் மதிக்கப்படும். நாம் எமது புறக்கண்ணான தேச துரோகிக்கு சார்பாக இயங்கினால் கழுதை கெட்டால் குட்டிச் சுவர்தான்.

மேலதிகமாக இன்னும் சில விடயங்கள் இருக்கின்றன கூறுகின்றேன் கேளுங்கள். உங்களுடைய வாழ்க்கைக்கு அதுவும் உதவும். எம் மத்தியில் இடம் பெறுகின்ற பிரச்சினைகளை நாம் கருத்திற்கொள்ளவென நான் கற்றுக்கொண்டவைகள் அவை. ஒரு பிரச்சினையை அணுகும் போதோ, துக்கபபடுகின்ற போது, முடிவெடுக்க இயலாமல் துடிக்கின்ற போது நீங்கள் பின்வரும் சிந்தனைகளை மனத்தில் நிறுத்திக் கொள்ளுங்கள். ஓரளவாவது இந்த படுபாவியின் கருத்து உங்களுக்கு உதவும்.
அடிப்டைபயில் இந்த உலகத்தில் வாழகின்ற, காண்கின்ற யாவும் மகத்துவமானவையும், சிறந்தவையுமாகும்.

பிரச்சினையினை ஒன்று ஏற்படுகின்றது என்றால் நாம் அதற்கான சரியான முடிவினை அல்லது பொறிமுறையினை இன்னும் கண்டுகொள்ளவில்லை என்பதுதான் கருத்து.

தீர்வொன்றினை எட்டுவதற்கு பல்வேறு முடிவு அல்லது பொறிமுறைகள் (strategies) காணப்படுகின்றன.


நீங்கள் தேர்வு செய்த ஒரு பொறிமுறை அல்லது முடிவு உங்களுடைய பிரச்சினையை தீர்க்க போதுமானதாக இல்லை அல்லது கையாலாகாததாக இருக்கின்றது என்றால் மற்றுமொரு பொறிமுறைக்கு தாவுங்கள்.


அவ்வாறு உங்களிடம் பொறிமுறை அல்லது முடிவொன்று இல்லை என்பதனால் மட்டும் நீங்கள் பிரச்சினை தீராது அல்லது பொறிமுறைகள் இனி இல்லை என்ற முடிவுக்கு வரமுடியாது.


ஏனெனில், பிரச்சினையில் பங்கு கொண்டுள்ள அடுத்த நபரிடம் அதற்கான பொறிமுறைகள் காணப்படும். அதனை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள். அது எப்படி? அவருடைய பொறிமுறையில் திருப்திப்படுவது, அதில் நியாயம் இல்லையே என்று நீங்கள் கூறலாம். ஏற்றுக்கொள்கின்றேன்.

அப்படியென்றால், நீங்கள் உங்களைப் பற்றி சிந்தியுங்கள், உங்களுடைய சிறப்புக்களை மீள நினையுங்கள், உங்களுடைய மதிப்பினை உணருங்கள், அதன் பெறுமதியினை ஏடை போடுங்கள், விலை மதிக்க முடியாத அந்த பெறுமதியின் மகத்துவத்தினை நினைவில் கொண்டு வாருங்கள்....

உங்கள் எதிரில் நீங்கள் எதிரியாக கொள்கின்ற அந்த அப்பாவி நபரை தற்போது கருத்திற் கொள்ளுங்கள்...உங்களைப் போன்றுதான் அவரும் இவ்வுலகில் பிறந்தார், உங்களைப் போன்றே அவரும் இவ்வுல வாழ்வை கற்றுக் கொண்டார்.

உங்களுக்கிருக்கின்ற தாய் தந்தையரைப் போன்றே அவருக்கும் ஒரு குடும்பம் இருக்கின்றது. அந்தக் குடும்பத்திற்காக அவரும்தான் கஷ்டப்படுகின்றார், அவருக்கும் இந்த உலகில் நீண்ட காலம் வாழ வேண்டும் என்று உங்களைப் போன்ற எண்ணம் உண்டு.

தனது சந்ததியினைப் பற்றிய கவலையும், அதனோடு இலட்சியமும் அவருக்குமுண்டு. அதற்காக அவரும் உங்களைப் போன்று இரவு பகலாக உழைக்கின்றார்.


அவரும் இவ்வுலகத்தை காணவே பிறந்தார். அவருக்கும் உங்களைப் போலவே துன்பங்கள், சொல்லொணா துயரங்கள், ஆற்றொணா வடுக்கள் என்பன இருக்கின்றன.

உங்களைப் போலவே அவரும் இந்த உலத்தில் இருக்கின்ற யாவுக்கும் சொந்தக்காரர்தான். அவருக்கும் ஆசைககள் இருக்கின்றன. அவருக்கும் உங்களைப் போன்று அதன் பெறுமதி தெரியும், நீங்கள் படும் அதே துயரத்தைத்தான் அவரும் தனது ஆசைகளை அடைவதற்காக முகம் கொடுக்கின்றார்.


இந்த உலகம் என்பது எம்மைப் போன்று யாவருக்கும் ஒரே அனுபவங்களைத்தான் தாங்கி வைத்துள்ளது என்பதனை சற்று சிந்தியுங்கள்.

தற்போது எம்மில் எவர் சிறந்தவர் என்று சற்று சிந்தியுங்கள்! இதனைத்தான் தன்னுணர்வு காண்தல் என்று கூறுவது.

பிரச்சினையில்லை.....

இப்பொழுது நீங்கள் அவ(ளை)(ர)ப் போன்று என்னை ஒரு உதவாக்கரை, அடி முட்டாள், ஓட்டாண்டி, தைரியம் இல்லாதவன் என எப்படி வேண்டுமானாலும் பேசலாம்.     


நீ வேறு உருவெடுத்தால்,
நான் ஏன் உன்னை வெறுக்க வேண்டும்.
எமது இலட்சியம் ஒன்றாக இல்லாத போது,
நான் ஏன் உன்னை வெறுக்க வேண்டும்.


நீ எங்கேயோ அடைக்கலம் தேடினால்,
நான் ஏன் உன்னை வெறுக்க வேண்டும்.
உன்னுடைய திசை வேறு பக்கமாக இருந்தால்,
நான் ஏன் உன்னை வெறுக்க வேண்டும்.


எம்மிருவருக்குமிடையில் இறைவனை தீர்மானிக்கவிட்டு,
நான் ஏன் உன்னை வெறுக்க வேண்டும்.
மனிதாபிமானத்தை வாழச் செய்து,
நான் ஏன் உன்னை வெறுக்க வேண்டும்.


என் சகோதரியைப் போலவே உன்னையும் வாழ்த்தி,
நான் ஏன் உன்னை வெறுக்க வேண்டும்.
சுவர்க்க லோகத்தை தகர்த்துத் துண்டாடி,
நான் ஏன் உன்னை வெறுக்க வேண்டும்.


நாம் எல்லோரும் ஒரு பிடி மண்ணிலிருந்து பிறந்தவர்கள்,
நான் ஏன் உன்னை வெறுக்க வேண்டும்.
நான் ஏன் உன்னை வெறுக்க வேண்டும்,
நிச்சயமாக - இறைவன்,
இந்த விளையாட்டில் கேலி செய்யவில்லை.

இன்று நட்பு நாளாம்

வழமை போன்று இன்றும் ஒரு விடயம் என்மனதில் கிள்ளியது. கிள்ளியன எல்லாவற்றினையும் இங்கே அள்ளி வைக்க முடியாது என்பதனால், அள்ளிய ஒன்றை மட்டும் எமது மண்டைக்குள் வைத்துகொள்வோம். சிலவேளை நீங்கள் இப்படியெல்லாமா கொல்வது என்று கூட கேட்கலாம். கொள்வதாக நினைப்பதுவும், கொல்லுவதாக நினைப்பதுவும் அவரவர் தலைவிதி, நான் என் செய்வது? எனக்கென்ன தலையெழுத்தா உங்களைப்பற்றி நினைக்க.... விடயத்துக்குள் போவோம்.
எனக்குத் தெரிந்த நன்பர்கள் கூட்டம் ஒன்று இருக்கின்றது. அவர்கள் உண்மையில் நண்பர்கள்தானா என்பது வேறு கதை, அது இருக்கட்டும். தேவையில்லா பிரச்சினைக்குள் நாம் ஏன் முக்கை விடணும். இன்று அவர்களில் ஓரிருவரை சந்தித்த வேளை அவர்களில் வழமைக்கு மாற்றமான நிலை தோன்றியது. அப்போது நானும், இன்று என்ன விசேடம்? என்று கேட்டேன். அது ஏன் நான் வழமைக்கு மாற்றமான நிலை குறித்து விசேடம் என்று கேள்வி கேட்டேன் என்றால், இன்று வழமைக்கு மாற்றமானவையெல்லாம் விசேடம்தானே! அதுதான். எல்லாம் இன்று மாறிவருகின்றது என்றால், அது விசேடம்தான். அது என்ன விசேடம் என்றால் அவர்கள் அணிந்திருந்த ஆடையில் நோக்கம் பிறழந்து விசேடம் கண்டிருந்தது அவ்வளவுதான். அப்போது அவர்கள் கூறிய பதில் 'இன்று நண்பர்கள் தினம்'. அப்போது மனதுக்குள் அதுவும் ஒரு விசேடம்தான் என் நினைத்துக் கொண்டேன். பாருங்கள் எப்படியெல்லாம் ஏமாறுகின்றார்கள் என்று. 

உண்மையில் நண்பர்கள் என்று ஒரு கூட்டப் பெயர் இருந்தால் அது ஏக காலத்திற்கும் நிலையாக இருக்க வேண்டும். ஆப்போதுதானே அப்பெயர் அதன் உண்மையான கருத்தினை உறவில் கொண்டிருந்தது என்று கூறலாம். ஆனால், இருக்கின்றவரை நாம் பிரியாமல் இருப்போம் என்றால் அதற்கு பெயர் என்ன நட்பா? ஆம் என்றால், ஆயுள் வரை நீடிப்பதற்கு பெயர்தான் என்ன? ஏனக்குத் தெரியாது. ஏனக்கு சரியாக கூற முடியாது ஏனென்றால் எனக்கு நிறைய நண்பர்கள் இருந்தார்கள், இருக்கிறார்களாம் என்று தற்போதும் கூறுகின்றார்கள். நாங்கள் நட்பாயிருக்கின்றோம் என்று பகட்டிக்கொள்கின்றவர்களின் அடுத்த வருடம் எப்படியிருக்கும் என்று அவர்களுக்கு நிச்சயமாக தெரிந்திருந்தும், இப்படியொரு கட்டாய நடிப்புக்கு ஈடுகொடுக்கிறார்கள். காரணம் தெரியாது.....அவர்களுக்கும்தான்.

இப்படி நான் சிந்திக்கும் போதுதான் எனக்கு சில வார்த்ததைகள் நினைவுக்கு வந்தன. இவைதான் அவை.....

எத்தனை காலம் இந்த நட்பு தொடரும்?
ஒரு வருடம்?
ஒரு மாதம்?
ஒரு நாள்?
ஒரு நிமிடம்?
அல்லது காலம் முழுவதுமா?
ஆயுள் முழுவதும்?
இராச பக்தி,
நம்பிக்கை,
கவனிப்பு,
இருக்கும் வரைதான் அது.
எனக்குத் தெரிந்தவரை,
நட்பு படுவித்தியாசமானது...
பனங்கள்ளைப் போல.

இப்படியெல்லாம் கூறினால், நட்பு கொள்ள முடியாதா என்று நீங்கள் கேட்கலாம். நான் அவ்வாறு கூறவில்லை. ஏனக்கும் நட்பு ஒன்றிருக்கின்றது. இன்று நான் எனது நன்பியை சந்தித்திருந்தேன். நன்பியா? என்று வாயைத் திறக்க வேண்டாம். பின்னர் உங்கள் நன்பர்கள் அனைவரும் அவர்கள் வாயைத் திறந்துவிடுவார்கள்.

இன்று நான் அவளை சந்தித்தேன்,
அவள்தான் நான் உணர்கின்ற அத்தனையையும்
சூசகமாக புரிந்துகொள்கின்றவள்.
அவளுக்குத் தெரியும்,
எனக்குள் இருக்கன்ற பிரச்சினைகள்,
எனது பலயீனங்கள் எதுவென்று.

எனது அற்புதங்கள் அவளுக்கு தெரியும்,
எனது கனவுகளை மதிக்கவும் தெரியும்.
வாழ்க்கையையும், அதனுள் பொதிந்துள்ள காதலையும்,
நான் விளங்கியிருக்கும் பாங்கை,
அவள் கேட்டுத் தெளிந்துள்ளாள்.
அவற்றின் அர்த்தம் என்னவென்று அவளுக்கு தெரியும்.
எப்போவாவது, அவள் எனக்கு இடைஞ்சலாயிருந்தாளா?
செய்தது தவறென்று கூறினாளா?
இல்லை.

நான் எதனை நோக்கி பயணிக்கின்றேன் என்பதனை
அவள் விளங்கிக்கொண்டாள்,
நீண்ட காலம் ஒன்றிற்கு 
என்னோடு தங்கவும் உறுதியளித்தாள்.

நானும் உரு படி மேல் சென்று,
அவள் மீதான எனது அக்கரையினை வெளிப்படுத்தினேன்.
அவளை கிட்ட நெருங்க இழுத்து,
அவளுடைய தேவை எனக்கு அவசியம்
என்பதனை தெரியப்படுத்தினேன்.
இன்னும் சற்று அருகில் அவளை நெருங்கவென,
அவளுடைய கையை பற்றினேன்.
அப்போதுதான், 
நான் சந்தித்த நட்பு வேறென்றுமில்லை,
முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி என்பதனை உணர்ந்தேன்.